مدیران هشتادی

درسته كه گفتند ؛سکوت سرشار ازناگفته هاست وناگفته ها پر بها ترین داشته هاست  ولي اين دليل نمي شه اينقدر  اينجا سوت و كور بشه! چرا ديگه حس و حال و شور و شوق اولش رو نداره؟ بي اختيار ياد اين شعر افتادم كه مدتها قبل خونده بودم:

انگار در حوالی غروب

کبوتری را سر بریده بود باد

پشت هجمه بی قرار شب خلوتیان

یکی فریاد نگاهش به آسمان رسیده بود

بهوش

اینجا از سراب سکوت ، آسان نمی توان گذشت

...

افسوس

درین شب تاریک بی چراغ

که این همه هیاهو زل زده

به تاراج خلوت من

هیچ دست خاطره ای

راهزن تنهایی ام نشد

حالا كه اين روزها همه درگير زندگي هاي شخصي هستند و فرصت هاي باهم بودن كم شده ، اقلا همين ارتباطات مجازي رو نگه داريم، البته اين نظر منه، نذاريد اينجا اينقدر ساكت و خلوت بمونه